Urszula Kluz-Knopek

06 czerwca - 12 czerwca 2019


Moja wymarzona śmierć to nagi skok z budynku. Niektórym morze się to wydawać dziwne, ale ja mażę o doświadczeniu swobody ruchu. Poczucia rze nic mnie nie dotyka i nie trzyma*.

 

To słowa nastolatka, wychowywanego w czasach, gdy widowiskowa śmierć wylewa się z ekranów przy każdej możliwej okazji, a w tym samym momencie wypierana jest ze świadomości śmierć faktyczna: bliska i naturalna. Możemy traktować tę wypowiedź z pobłażaniem, interpretować jako nierozsądną, sądząc, że młodzieniec nie zdaje sobie do końca sprawy z nieodwracalności śmierci. Czy jednak nasze przeświadczenia aby na pewno są słuszne? Tutaj staram się być bardzo ostrożna. Być może to właśnie w realiach, w których funkcjonują ludzie młodzi, na własnej skórze i od samego początku doświadczający jednocześnie świata fizycznego i wirtualnego (obiecującego nieśmiertelność), znajduje się zalążek propozycji, która mogłaby się stać drogowskazem dla ludzi niegodzących się na zastany model umierania. Więcej, być może odpowiedzi na pytanie „jak umierać?” należy szukać w przyszłości, a nie odwoływać się do doświadczeń naszych przodków?
Na wystawie zaprezentowane zostaną dwa projekty. Pierwszy z nich to Latający Dom Dobrej Śmierci, którego idea opiera się na pytaniu o definicję dobrej śmierci, pojmowanej w wymiarze osobistym konkretnego uczestnika projektu. Drugi, PlayDead.info eksploruje zjawisko nieumieralności, które pojawia się gdzieś na pograniczu strachu przed okolicznościami umierania, znanymi ze świata fizycznego, a życiem poza oznakami upływającego czasu w nowym, wirtualnym ekosystemie.

 

*wypowiedź jednego z uczestników Latającego Domu Dobrej Śmierci

Urszula Kluz-Knopek


Galeria prac


Powrót